گرچه با یادش ، همه شب ،تا سحرگاهان نیلی فام،
بیدارم
گاهگاهی نیز،
وقتی چشم بر هم میگذارم،
خواب های روشنی دارم،
عین هشیاری!
آنچنان روشن که من در خواب،
دم به دم با خویش میگویم:
بیداریست ، بیدازیست ، بیداری !
اینک اما در سحر گاهی ، چنین از روشنی سرشار،
پیش چشم این همه بیدار ،
آیا خواب می بینم ؟
این منم همراه او ؟
بازو به بازو،
مست مست از عشق،از امید؟
روی راهی تار و پودش نور ؟
از این سوی دریا رفته تا دروازه خورشید؟
ای زمان، ای آسمان ،ای کوه، ای دریا!
خواب یا بیدار،
جاودانی باد این رویای رنگینم!
پ.ن: این شعر قشنگ نمیدونم کی برام کامنت خصوصی گذاشته دوست داشتم شما هم بخونید ازش ممنونم
